Rozdział 19

Na początek chce bardzo podziękować za ponad 2000 wejść!!! :)
Czuje że rozwijam się pisarsko :P
Następnie oczywiście kiedy następny rozdział?... To oczywiście zależy od waszych komentarzy ;)
no to miłego czytania dzióby :***
______________________________________________________

Rozdział 19

Obudziłam się o prawie w południe. Zanim podniosłam się z łóżka myślałam o ostatnich dniach i ataku Damiana. Bałam się go znowu spotkać. Czekamy mnie dzisiaj badania i dziewczyny powiedziały że wpadną więc postanowiłam wstać. Spojrzałam w stronę okna i zobaczyłam, że na parapecie siedzi Wojtek i czy jakąś książkę. Poruszyłam się lekko na łóżku które strasznie zaskrzypiało i przerwało Wojtkowi coś tak pięknego jak czytanie.

-Nie wiedziałam, że lubisz książki- odparłam próbując dowidzieć jaka to książka

-Dużo jeszcze o mnie nie wiesz. Chyba musimy to zmienić. Co ty na to?

-Bardzo chętnie, ale to może wieczorkiem bo zaraz mam badania, a potem przychodzą dziewczyny.

-Dobrze dobrze, ale bardzo chcę cię bliżej poznać-odparł. Uśmiechnęłam się. Wstałam i ubrałam szlafrok.

-Blana mogłaś powiedzieć, że wstajesz to bym ci pomógł- powiedział Wojtek wstając z parapetu

-Nie trzeba już sobie radzę. Zaraz i tak przyjdzie lekarz.- powiedziałam. Pomyślałam że cudownie mieć jego przy sobie. Ze szczęścia zaczęłam płakać- Przepraszam

-Nie masz za co przepraszać. To nie twoja wina. Za dużo zmartwień spadło na ciebie w tak krótkim czasie- powiedział i mocno mnie do siebie przytulił.- Ale pamiętaj, że masz wokół ludzi którzy nigdy cię nie skrzywdzą w tym mnie.-odparł i pocałował mnie w czoło.

-Blanko możemy iść?- spytał lekarz. Nawet nie zauważyłam kiedy wszedł.

-Pójdę się trochę przejść, ale niedługo wrócę.

****

-Wszystko jest dobrze. Jak nic nie zmieni wypiszemy cię ze szpitala już jutro.- odparł lekarz- Doroto odprowadź Blankę do sali.

-Dobrze panie doktorze- powiedziała pielęgniarka. Była dość młoda jak na wykonywanie takiej funkcji uznałam więc że to pewnie jej pierwszy miesiąc pracy.

Idąc do pokoju zagadnęła do mnie jakaś dziewczyna- Fajnego masz chłopaka-powiedziała i udała się do jakiegoś pomieszczenia

-Ale… ja nie mam chłopaka- krzyknęłam za nią. Zdziwiło mnie jej zachowanie. Po dojściu do sali wszystko się wyjaśniło. Pokój był cały w świecach i płatkach róż. Podeszłam do łóżka i zapatrzyłam się w to co się działo na moich oczach.

-Dziewczyny powiedziały, że nie przyjdą już dzisiaj więc pomyślałem, że ten dzień spędzimy tylko we dwoje.- powiedział, a ja się szybko odwróciłam bo stał za mną.

-To ja może już pójdę- powiedziała pani Dorota i wychodząc zamknęła drzwi.

-To wszystko dla mnie?- spytałam bardzo zdziwiona tym co się dzieje.

-Tak. Ale to nie wszystko.

-Nie wszystko?- spytałam zdziwiona

Podszedł do mnie i za pleców wyciągnął przepiękną czerwoną róże. Zatkało mnie. Wzięłam róże i pocałowałam go. Nie tak zwyczajnie, nie tak po prostu. Chciałam tak wyrazić swoje podziękowanie za pomoc i tą chwilę.

-No to mieliśmy się bardziej poznać- odparł Wojtek i uśmiechnął się.

-Dobrze. A co chciałbyś o mnie wiedzieć?

-Wszystko i jeszcze więcej- powiedział siadając obok mnie na łóżku.

-No okej. To…- rozmawialiśmy tak prawie do końca dnia. Nikt nam nie przeszkadzam wiec nie czuliśmy presji. Opowiedział o sobie bardzo dużo. O swoich byłych chłopakach i rodzicach i poprzedniej szkole. On też nie stronił od powiedzenia trochę o sobie. Najważniejsze i zarazem najdziwniejsze jest to że jestem jego drugą dziewczyną. To bardzo miała liczba jak na tak przystojnego chłopaka. Około godziny 22 strasznie zachciało mi się spać. Położyliśmy się. Usnęłam w jego objęciach z poczuciem szczęścia jakie mnie spotkało w ciągu ostatnich dni. Gdyby nie zachowanie Damiana pewnie nie byłabym z Wojtkiem. Mówiąc szczerze zawdzięczam mu miłość.