Rozdział 25

Witajcie :) Cieszę się że nadal wpadacie na bloga :) Nie rozpisuje się dziś za bardzo tylko do konkretów. :) Rozdział jest dość długi i w tygodniu nie będę miała czasu bo mam każego dnia jakiś sprawdzian więc następny dopiero w piatek :) Pozdrawiam ;D

Rozdział 25

Droga do domu była dość długa, ale nie chciałam żeby się skończyła. Ewa, Jacek oraz rodzice dziewczyny pojechali jednym samochodem, a Maciek, Daga oraz ja z Wojtkiem drugim. Nasz samochód kierował mój tata który przyjechał o 7 rano aby nas zabrać. Całą podróż spędziłam z Wojtkiem. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się. Dwie godziny przed dojazdem do domu usnęłam w jego ramionach. Z poczuciem bezpieczeństwa i spełnienia.  Z podjechaniem do domu skończyła się najlepsza przygoda w moim życiu. Wakacje które odmieniły moje życie ale także Ewki. Z wejściem do domu to wszystko co się przydarzyło wydawało się nierealne, tylko marzeniem. Przypomniała mi się też ta feralna impreza w której Antek zdradził mnie z Agnieszką. Wojtek wtedy pobił się o mnie. Na samą myśl o tym uśmiechnęłam się do siebie. Już wtedy byłam dla niego ważna.

Za dwa dni powrót do szkoły i przyziemnych spraw. Strasznie nie chciałam wracać do niej. Za dużo złych wspomnień. Miałam tylko nadzieje że nie zobaczę tam Damiana.

Wiedziałam, że czas spotkać się z Olkiem i wszystko wyjaśnić. Wspomniał, że pod koniec wakacji będzie w Polsce więc uznałam, że czas do niego zadzwonić. Trzy razy wybierałam numer, bo strasznie bałam się tej rozmowy.

-Halo?- usłyszałam z drugiej strony telefonu damski głos

-Hej. Tu Blanka. Zastałam Olka?

-Jasne już go daje- odparła dziewczyna i krzyknęła- Kochanie Blanka do ciebie!

-No cześć Blanka! Co u ciebie słychać?- spytał

-Dobrze. Chciałeś się spotkać.

-Tak. Masz czas za piętnaście minut?

-Jasne. To tam gdzie zawsze za 15 minut- odparłam i szybko się rozłączyłam. Olek miał dziewczynę i nic mi nie powiedział. Byłam zła na niego choć w sumie ja jemu też nie powiedziałam o Wojtku. Miałam nadzieję, że wszystko sobie wyjaśnimy.

***

-Cześć Blanka! Ładnie wyglądasz- powiedział Olek i pocałował mnie w policzek na powitanie.

-Hej. Dziękuje.

-Opowiadaj co tam u ciebie?

-Dobrze, ale najpierw powiedź mi kto odebrał za ciebie telefon jak dzwoniłam na twój numer?

-To jest Bella. Poznałem ją w Londynie. Przepraszam, że ci wcześniej nie powiedziałem, ale bałem się że się załamiesz.- mówiąc to patrzył mi prosto w oczy.

-Ja się miałam załamać? Też ci o czymś nie powiedziałam. Jestem z Wojtkiem.

-Tym Wojtkiem?! Bratem Jacka?!- spytał i zaczął nerwowo chodzić wokół.

Kiwnęłam głową na potwierdzenie jego słów, a po chwili milczenia dodałam- Czy coś się stało?

-Nie jasne że nie. Cieszę się twoim szczęściem.-odparł siadając z powrotem na ławce. Złapał mnie za ręce. Zauważyłam w jego oczach smutek choć nie znałam jego powodu.- Powiedz mi lepiej jak spędziłaś wakacje i jak doszło do tego, że ty jesteś razem z Wojtkiem.

Opowiedziałam mu wszystko z malutkim szczegółami. Byłam taka zadowolona, że mogłam się jemu zwierzyć jak dawniej. Bez kłótni. Jak przyjaciele. Po moim długim monologu poprosiłam o to aby powiedział coś o Belli.

-Bella to wspaniała osoba. Poznałem ją przypadkiem. Pierwszego dnia popytu w Londynie wybrałem się na plaże. Siedząc na kocu zobaczyłem grupkę dziewczyn w której odznaczała się właśnie ona. Chciałem do niej zagadać, ale jej koleżanki strasznie ją odizolowały. Wróciłem do internatu i postanowiłem przejść się po budynku, aby go trochę poznać. Tak zafascynował mnie, że nawet nie zauważyłem przy otwieraniu drzwi, że kogoś nimi uderzyłem. Okazało się to właśnie ta dziewczyna z plaży. Pomogłem jej dość do pielęgniarki bo mówiła, że się źle czuła i tak dalej się jakoś potoczyło.

-Bardzo fajny początek znajomości.- odparłam szczęśliwa z jego szczęścia.

-A co z Antkiem?- spytał, a mnie zabolało serce. Nic nie wiedział?

-Antek nie żyje.- powiedziałam i zobaczyłam, że uśmiech schodzi mu z twarzy.- Popełnił samobójstwo. Przeze mnie.- zaczęłam płakać. Przytulił mnie mocno do siebie. Od tak dawna nie płakał z tego powodu. Głupio się przyznać, ale zapomniałam

-Nie płacz. Stało się i tego nie wrócisz.

-Wiem, ale to dla mnie ciężkie.

-Co tu się dzieje?!- usłyszałam głos bardzo mi znajomy. To był Wojtek. Podniosłam się szybko i wytarłam policzki od łez.

-Cześć Wojtek! Jak ja dawno cię nie widziałem- powiedział Olek i wstał aby się przywitać z moim chłopakiem. Na wyciągnięcie ręki na przywitanie Wojtek się odsunął.

-Powiedźcie mi co się tu działo!- zauważyłam że Wojtek się denerwuje. Olek podszedł do niego bliżej i szepnął mu coś na ucho. Wojtek spojrzał na mnie. Podszedł i pocałował w czoło.

-Nie przejmuj się już niczym. Co było nie wróci.-odparł

-Bella jest u mnie w domu. Pójdę po nią. Wrócimy za jakieś 15 minut. -powiedział Olek z lekką złością na twarzy poszedł. Trochę to zabolało i zaczęłam się denerwować. Nie wiedziałam, czy to dobry pomysł, żeby ona przyszła w moje magiczne miejsce które należało tylko dla mnie i dla Olka. Choć Wojtek już tu był.

Włożyłam nogi do letniej wody w jeziorze i położyłam się na mostku. Dokładnie to samo zrobił Wojtek kładąc się bardzo blisko mnie. Czułam jego oddech na swojej szyji.

-Wiesz, jestem bardzo szczęśliwy. Ty jesteś moim szczęściem-odparł całując mnie w szyję. Nie odpowiedziałam tylko odwróciłam głowę i pocałowałam go.

Poleżeliśmy tak jeszcze do czasu aż zjawił się Olek ze swoją dziewczyną. Jej imię mówiło o wyglądzie. Była przepiękna. Miała długie jasne włosy i była bardzo chuda. Jej oczy było koloru zielonego jak moje. Miałam wrażenie, że ona cała jest do mnie bardzo podobna.

-Cześć jestem Bella. Ty pewnie jesteś Blanka. Dużo o tobie słyszałam. – odparła. Chciałam coś powiedzieć, ale w dosłownie tym samym momencie odezwał się mój telefon.

-Przepraszam was na chwilę. Słucham?- spytałam bo nie zdążyłam zobaczyć na wyświetlaczu kto do mnie dzwoni.

-Zapłacisz za wszystko-odezwał się przerażający głos z drugiej strony i połączenie się urwało. Przestraszyłam się. Odwróciłam się z sztucznym uśmiechem na twarzy i udał że nic się nie stało.