Rozdział 26

Witajcie ;) Jak wam mija tydzień? Opowiadajcie ;)
Szkoda ze tylko 2 komentarze pod ostatnim postem...
Ja choruje :/ To okropne uczucie :(
Dobra przechodzę do postu ;)
Czekam jak zawsze na opinię ;)
Następny rozdział w piątek ;)
___________________________________________________

Rozdział 26

Przez następne parę dni dostawałam podobne sms i połączenia telefoniczne. Strasznie się bałam. Postanowiłam porozmawiać o tym z Wojtkiem.

-Posłuchaj- odparłam siedząc na kanapie w jego pokoju. Rzadko przychodziłam do jego domu. Częściej przesiadywaliśmy u mnie.- Muszę powiedzieć ci coś bardzo ważnego.

-Słucham cię uważnie- odparł i usiadł koło mnie łapiąc mnie za ręce

-Tylko proszę nie wpadaj w panikę- zobaczyłam strach w jego oczach- od pewnego czasu dostaje przerażające sms-y oraz głuche telefon, ale i nie tylko. Jakiś głos odzywa się czasem po drugiej stronie. Strasznie przerażający. Boje się.- powiedziałam a łzy strachu same popłynęły. Myślałam, że Wojtek na mnie nakrzyczy z powodu tego że nic mu nie powiedziałam.

-Kochanie przykro mi że nic mi nie powiedziałaś. Ale teraz nie płacz. Poczekaj pójdę po chusteczki.

Po chwili gdy wyszedł Wojtek zadzwonił jego telefon. Ale nie ten telefon który używał zazwyczaj. Znalazłam go pod poduszką. Okazało się że to jego kolega wysłał sms-a. Wiedziałam, że to tak nie ładnie czytać kogoś sms-y wiedząc że Wojtek tego nie lubi, ale coś mi kazało to zrobić

„I co powiedziałeś Blance prawdę?”- napisał

Przestraszyłam się. Jaką prawdę?!

-Blana obiecałaś, że nie będziesz dotykać mojego telefonu.- odparł i wyrwał mi go z ręki. Jego wzrok przeniósł się na wyświetlacz, a po krótkiej chwili na mnie. Patrzył przestraszonym wzrokiem.

-Co miałeś mi powiedzieć?- spytałam z paniką w głosie. Wstałam z kanapy.

-Blana tylko się nie denerwuj. Od samego początku próbuje ci powiedzieć co jest granę.- odparł stanąć naprzeciw mnie i próbując mnie dotknąć. Odsunęłam jego ręce.

-To powiedz. Czekam- oparłam już ze złością w głosie. Wyczuł to.

-Dobrze. Wiem że mi tego nie wybaczysz. To ja jestem panem W.- powiedział. Czułam jak cały świat zaczyna mi wirować przed oczami. Usiadłam powoli na kanapie.

-Blanka coś ci jest?- spytał. Wiedział, że od upadku w wakacje jak się zaczęłam denerwować kręciło mi się w głowie.

-Nie dotykaj mnie- odparł wściekła próbując odsunąć jego ręce. Wstałam powoli. Choć nie widziałam połowy świata zachowywałam się jakby nigdy nic.- Myślałeś, że najpierw mnie sprawdzisz czy się nadaje, a potem dopiero spotkać się ze mną w świecie rzeczywistym

-Blana to nie tak…

-Dość nie chce cię słuchać!- powiedziałam i wybiegłam z jego domu. Poczułam się strasznie zagubiona. Potrzebowałam w tamtym momencie moich przyjaciółek.