Rozdział 18

Ciężko mi słuchać krytyki jak pewnie każdemu, ale z drugiej strony bardzo za nią dziękuje. Dodaje już dzisiaj bo chce dowiedzieć się czy właśnie o to wam chodziło w zmianie. Proszę o komentarze bo tooo jest dla mnie ogromnie ważne. Oczywiście najbardziej oczekuje komentarza od Słoneczka. :) to miłego czytania i mam nadzieje że dałam rade spełnić wasze oczekiwania. Rozdział jest dłuższy. Dopiero po waszych komentarzach zdecyduje co dalej z dodawaniem :)
_________________________________________________

Rozdział 18

Poczułam, że leżę na czymś mokrym i miękkim. Z daleka słyszałam, że ktoś mnie woła.

-Blana, Blana!- usłyszałam głos Wojtka bo coraz więcej do mnie dochodziło. Otworzyłam oczy i gwałtownie usiadłam. Poczułam straszny ból głowy, ale nie dałam tego po sobie poznać.

-Nie tak szybko bo nie wiadomo czy coś ci się nie stało.- powiedział Wojtek.- Zaraz pojedziemy do szpitala tylko najpierw pewnie jak cię znam nie ruszysz się z tego miejsca jak ci nie powiem co się stało.-Podszedł i usiadł obok mnie na mokrej ziemi. Bez oporu oparłam głowę o jego nogi, bo ból bym nie do zniesienia.

-Jasne chce wszystko wiedzieć. Co się stało z Damianem i jak mnie tu znalazłeś?

-Jak Damian poprosił cię o chwilę rozmowy zaniepokoiłem się. Poszedłem za wami. Nie słyszałem waszej rozmowy, ale gdy zaczęłaś uciekać pobiegłem po Jacka i zaczęliśmy was szukać. Stało się to dość szybko. Jacek go zagadał, a ja go kopnąłem w plecy. Niestety nie zdążyłem cię złapać- powiedział i zaczął bawić się moimi włosami.- Jacek złapał szybko Damiana i już są w drodze na komisariat, a ja chciałem z tobą zostać i ci pomoc.

-Dziękuje- powiedziałam i spojrzałam na jego twarz. Miał podbite jedno oko.- Co ci się stało?!- drgnęła lekko, ale nie chciałam gwałtownie się podnosić aby nie poczuć gorszego bólu niż w tamtej chwili.

-A to nic dostałem od Damiana zanim złapał go Jacek. Nie ważne co ze mną, teraz najważniejsza jesteś ty i musimy jechać do szpitala i to teraz!- prawie krzyknął

-Dobrze to idziemy- wstałam i zakręciło mi się w głowie. Upadła bym znowu gdyby nie Wojtek

-Mówiłem że coś jest nie tak. Choć- odparł i wziął mnie na ręce- Tak będzie lepiej.

Niósł mnie przez całą drogę do miejsca gdzie mieliśmy rozłożone koce na plaży. Gdy usłyszałam dziewczyny nie chciałam otwierać oczu. Udawałam, że śpię ale wszystko doskonale słyszałam.

-Co się stało? Nic jej nie jest?- spytała Ewa

-Ciii. Chyba usnęła. Zawiozę ją do szpitala i dam znać jak zrobią jej badania. Jacek wam wszystko opowie.

-Dobrze tylko się odezwij.- powiedziała Daga. Czułam się bezpieczna w jego ramionach. Z strasznego bólu usnęłam zanim dotarliśmy do samochodu.

*****

Otworzyłam oczy. Po krótkiej chwili zdałam sobie sprawę że leżę w szpitalnym łóżku.  Zobaczyłam, że po drugiej stronię łóżka spał Wojtek. Chciałam sprawdzić na telefonie komórkowym ile czasu spałam, więc postanowiłam po cichu podnieść ją z szafki nocnej. Niestety wyślizgnęła mi się z ręki i spadła na płytki.

- Blana? Co ty robisz!? Masz leżeć.- powiedział Wojtek i zaczął przecierać oczy- Już się nie schylaj podniosę.

-Dzięki. Dlaczego ja tu leżę? Zrobili mi już badania?- spytałam

-Zrobili ci coś tam i powiedzieli, że wstrząsu mózgu na pewno nie masz. Uważają, że tak reagujesz na stres i to co przeszłaś. Poleżysz tu przez 2 dni.

-Co? Jak to 2 dni?! Nie chce tu być!- powiedziałam i zaczęłam płakać- Przepraszam. Jestem straszną beksą.

-Nie jesteś. To ponoć normalne. Będziesz tak jeszcze przez parę tygodni. To się nazywa szok. Ale nie przejmuj się. Będę tu z tobą cały czas.- powiedział i przysunął się bliżej. Przysunęłam go do siebie jeszcze bliżej i pocałowałam.

-Przepraszam. Nie wiem dlaczego to zrobiłam. To chyba naprawdę szok.- odparłam strasznie zaskoczona swoim zachowanie. Czułam, że strasznie się wygłupiłam

-Chyba częściej musisz zaznawać tego szoku- powiedział i teraz on mnie pocałował. Poczułam się mniej zażenowała i bardziej szczęśliwa.

-Ale panie doktorze nic jej nie jest? Na pewno?- powiedziała mama wchodząc do pokoju

Wojtek szybko się odsunął, ale była przekonana, że  mama zauważyła co się stało parę sekund wcześniej.

-Córeczko kochanie jak się czujesz?- spytała podbiegając do łóżka

-Dobrze mamo dobrze.- odparłam

-To ja może pójdę do chatki się przebrać i coś zjeść i zaraz wracam. Przynieść ci coś? -spytał Wojtek

-Nie dziękuje nic mi nie trzeba. No może jedynie książkę. Leży na moim stoliku nocnym. Jak by co dziewczyny ci pomogą.- powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego. Odwzajemnił uśmiech i wyszedł.

-No córeczko widzę, że coś tu się pomiędzy wami dzieje. Widziałam jak cię pocałował- odparła mama

-Mamo proszę nie wiem co się dzieje teraz w moim życiu. Przez następny tydzień będę płakać o byle co. Nie chce teraz podejmować żadnych ważnych decyzji. Choć zawsze uważałam że pocałunek to początek związku ale chyba teraz nie mogę tego powiedzieć.

-A myślałam że dziewczyny w twoim wieku mają prościej niż ja. Posłuchaj to prawda że nie możesz tej decyzji pochopnie podejmować ale też nie zwlekaj długo bo nie będziesz miała nad czym później sie zastanawiać.- odparła i pogłaskała mnie po ręce. Przypomniały mi się lata dzieciństwa. Zawsze jak była chora mama siedziała ze mną zanim nie usnęłam i głaskała mnie po ręce.

-Dobrze. Dziękuje mamo. Chciałabym się trochę przespać- odparłam

-Jasne kochanie. Już idę. Pomieszkam w chatce do twojego wyjścia z szpitala, a potem się zobaczy czy zostaniesz czy pojedziesz ze mną.- powiedziała, a ja kiwnęłam głową. Nie chciałam wyjeżdżać ale nie miałam siły na sprzeczki. Od razu po jej wyjściu położyłam się. Ciężko było mi usnąć, ponieważ cały czas moje myśli były przy Wojtku.