Rozdział 17

Przepraszam Was bardzo ze tak późno dodaje ale miałam małe kłopoty. Jbc już wszystko okej. Miłego czytania i czekam na komentarze.
Pytanie!!- czy mam dodawać książkę na fanepage??
Następny rozdział już wkrótce po waszych komentarzach :)
_________________________________________________________

Rozdział 17

Nie mogłam się pozbierać po tym co usłyszałam od dziewczyn. To dla mnie zbyt trudne. Nie chciałam z nikim rozmawiać. Uciekałam kiedy tylko mogłam w to magiczne miejsce.

Pewnego dnia siedząc na trawie zobaczyłam w drzewie wyryty napis: Poboli i przestanie W. Nigdy go tutaj nie widziałam. I znowu ten sam inicjał co w sms-a. Przestraszyłam się lekko, bo skąd osoba pisząca sms-y do mnie wie że tu jestem, a co ważniejsze wie że cierpię?

Przez następne dni chodziłam jakby w transie. Cały czas obwiniałam siebie. Nie chciałam z nikim rozmawiać. Któregoś dnia udało się dziewczyną wyciągnąć mnie na plażę.

-Widzisz jak jest ładnie? Słońce świeci, ptaki śpiewają. Z każdym dniem będzie mniej boleć i w końcu przestanie. Obiecuje ci to- powiedziała Ewa

-Wiem to. Już coraz mniej boli. Ale nigdy o tym nie zapomnę. Mówię sobie, że stało się i nic to nie zmieni.

-No widzisz. Masz wspaniałych ludzi wokół. Masz nas dwie. Chłopaków. Właśnie widziałaś jaki Damian jest przystojny?- powiedziała Dagmara. Nigdy bym się po niej tego nie spodziewała.

-No w sumie nie jest zły- powiedziałam i zaczęłyśmy się śmiać.

-Chłopacy zaraz do nas dojdą. Jacek napisał.- powiedziała Ewa.

Wybrałyśmy miejsce na plaży tak aby chłopacy mogli nas znaleźć. Po pięciu minutach przyszli chłopacy moich przyjaciółek razem z Wojtkiem i Damianem. Przez pół godziny poleżałyśmy sobie, a męska część naszej paczki poszła na plażę.

-To co dziewczyny? Co robimy?- spytał się Wojtek jeszcze cały mokry po kąpieli w morzu.

-Morze zabawa w berka? Powrócimy do starszych czasów- powiedziała Ewka

-Dobrze ale ja pierwszy gonie- powiedział Wojtek. Wszyscy się zerwali z miejsc i zaczęli uciekać. Biegłam ile sił w nogach bo zauważyłam, że Wojtek mnie goni.

-Haha nigdy mnie nie złapiesz!- krzyknęłam

-Założysz się?- powiedział i złapał mnie w pasie. Przewróciłam się na piasek, a on na mnie.

-Co ty wyprawiasz?- spytałam przez śmiech.- Złaź ze mnie!

-Nie chce- powiedział i przybliżył swoje usta do moich.

-Ej gołąbeczki- powiedział Damian

-Yyy… Co… Nic się tu nie dzieje- powiedział Wojtek

-Mogę porozmawiać z Blanką na osobności?- odparł Damian

-Jasne- powiedział Wojtek.

-Może przejdziemy się w stronę lasu?- spytał, a ja kiwnęłam głową- Posłuchaj nigdy tak naprawdę ze sobą nie rozmawialiśmy, ale ja przyjechałem tu najpierw dla Wojtka, ale jak dowiedziałem co się stało postanowiłem tu zostać dla ciebie.

-Ale co się stało?- spytałam bo zupełnie nie wiedziałam o co chodzi.

-I ty się pytasz co się stało?!-wykrzyczał, a ja wtedy zaczęłam się go bać.- To przez ciebie mój brat nie żyje i ty dołączysz do niego.

Przestraszyłam się. Zaczęłam biec i krzyczeć na całe gardło w nadzieji że ktoś mnie usłyszy. Złapał mnie i przyłożył mi nóż do gardła i już myślałam, że to koniec gdy usłyszałam głos Jacka.

-Puść ją!- krzyknął

-Głupi jesteś! Ona musi zapłacić za to co zrobiła- powiedział i zaczął się śmiać.- Antek na to..- nie skończył bo coś mu przerwało, a ja poczułam tylko popchnięcie.