Rozdział 33

Witajcie!!! Przepraszam za nieobecność i już tłumacze!
Jakieś niecały miesiąc temu (2 dni po dodaniu ostatniego posta) popsuł mi się komputer z książką. Wszelkimi sposobami próbowałam naprawić i jest! Odzyskałam książkę i ukochany komputer.
Bardzo zabolały mnie słowa jednego z anonimów ponieważ nie znam całej sytuacji a się wypowiadam. Uważam że trzeba czasmai przystopować z emocjami i dać się komuś wytłumaczyć. To tyle. Czytajcie :*
WASZA AUTORKA ;)
_____________________________________________________________

Rozdział 33

-Blanka?- usłyszałam głos Dagmary. Podniosłam głowę. Zobaczyłam ją z jakiś chłopakiem. Domyśliłam się że to Oskar.

- Hej. Miło, że wpadliście.- powiedziałam ze sztucznym uśmiechem na twarzy

-Powinnaś pójść się przespać do domu- powiedział chłopak- Tak w ogóle jestem Oskar- podał mi rękę.

-Blanka. Nie zostaje tutaj- odparłam stanowczo.

-Widzę, że wybrałaś- odparła Daga z uśmiechem i podziwem na twarzy.

- Ty też- odparłam i uśmiechnęłam się. Dotarło do mnie że dawno tego nie robiłam. Spojrzałam na Oskara. Był szalenie przystojny. Piękne włosy, zielone oczy i te dołeczki w policzkach. Spojrzałam na nią wymownie. Zrozumiała.

-Jak on się czuje?- spytała Daga

-Na razie jest w śpiączce, ale w każdej chwili może się obudzić. Po obudzeniu się może nie chodzić albo mieć amnezje, ale też może być wszystko okej. Mam nadzieje na to drugie.

-Wszystko będzie dobrze- odparł Oskar.

-Kochanie przyniesiesz Blance coś do picia?

-Jasne zaraz będę.

-No widzę, że to tak na poważnie.- odparłam

-Mogę?- odwróciłyśmy się obie. Ewa stała w drzwiach.

-Jasne wchodź- odparłam

-Słyszałam całą rozmowę. Posłuchajcie Maciek poszedł. Chyba odłączył się od naszej grupki.

-Chyba to była kwestia czasu.- powiedziała Daga- Za bardzo go zraniłam.

-Mam dla was nowinę. Wiecie, że tu przyjmuje mój ginekolog- przytaknęłyśmy. No więc patrzcie.- odparła i pokazała nam zdjęcia z USG

-O jej jakie malutkie- powiedziałam wzruszona.

-Ale to nie wszystko. To dziewczynka- odparła Ewa pełna szczęścia.

-Gratuluje.- rzuciła się jej na szyje Daga.

-Jacek wie?

-Nie jeszcze nie. Lecę mu powiedzieć.- odparła i wybiegła. Po chwili ciszy usłyszałyśmy śmiech i okrzyki radości. Uśmiechnęłyśmy się do siebie.

-Już jestem- odparł Oskar podając mi szklankę wody.

-Dziękuje

-Nie ma sprawy. Daguś ja muszę już lecieć, bo się do pracy spóźnię. Wpadnę do ciebie później- odparł i pocałował ją w czoło.- Pa Blanka.

-Pa. Mam nadzieje że się jeszcze zobaczymy.

-Na pewno- odparł i wyszedł

-Trzymaj go w garści. Radzę ci tylko- odparłam z uśmiechem

-Nie mam zamiaru go oddać.

Po wyjściu Dagi z pokoju zamknęłam drzwi, położyłam się obok Wojtka i usnęłam.